Sezon Burz - recenzja dwa tygodnie po premierze!

Sezon Burz Andrzeja Sapkowskiego to pozycja z dawna zapowiadana. Dla rzesz fanów była obiektem wielkich nadziei, licznych oczekiwań, a także spekulacji. Czy Andrzej Sapkowski podoła wyzwaniu, czy też zawiedzie oczekiwania swoich fanów? 6 listopada 2013 stało się - nowa książka ujrzała światło dzienne. Krótka recenzja równo dwa tygodnie po premierze odpowiada na postawione wcześniej pytania, które wciąż mogą nurtować tych, którzy Sezonu Burz jeszcze nie czytali.

Minęło ponad pół roku - jak feniks z popiołów.

Koniec świata w Roku Pańskim 2013 nie nastąpił. Nie nastały Dni Kary i pomsty poprzedzające nadejście Królestwa Bożego. Nie został, choć skończyły się lat dwa tysiące, z więzienia swego uwolniony Szatan i nie wyszedł, by omamić narody czterech narożników Ziemi. Nie zginęli wszyscy grzesznicy i przeciwnicy Boga od miecza, ognia, głodu, gradu, od kłów bestii, od żądeł skorpionów i jadu węży. Świat nie zginął i nie spłonął. Przynajmniej nie cały. Ale i tak było wesoło.

Nie nastąpił też jak wieszczyli niektórzy koniec Gildii Fantasy. Nie nastał kres pisania notek, przeszukiwania Internetu i komponowania tekstów. I choć przez ponad pół roku trwał okres marazmu i stagnacji, dzień 06.11.2013 okazał się przełomowy. Postanowiłem wrócić do pisania bloga. Mam nadzieję, że ożyje z rozmachem niczym feniks z popiołów Najbliższe dni upłyną zapewne na nadrabianiu półrocznych zaległości. Działo się bowiem przez ten czas całkiem sporo.

Monstrum, albo wiedźmina opisanie #2 - Miecz przeznaczenia

Miecz przeznaczenia ma dwa ostrza. Jednym jesteś ty.

(Andrzej Sapkowski Miecz Przeznaczenia)

Odpowiedź na pytanie dlaczego bardzo cenię twórczość A. Sapkowskiego jest łatwa, choć złożona z wielu elementów. Dziś chciałbym omówić przy okazji wspominania drugiego tomu opowiadań o jednym z takich czynników. Chodzi o to, że bohaterowie (w tym Geralt) nie są wyidealizowani.

Monstrum, albo wiedźmina opisanie #1 - Ostatnie życzenie

Później mówiono, że człowiek ten nadszedł od Północy od Bramy powroźniczej. Szedl pieszo, a objuczonego konia prowadził za uzdę. Było późne popołudnie i kramy powroźników i rymarzy były już zamknięte, a uliczka pusta. Było ciepło, a człowiek ten miał na sobie czarny płaszcz narzucony na ramiona. Zwracał uwagę.

(Andrzej Sapkowski Ostatnie Życzenie)

Każdy szanujący się polski fan fantasy powinien już po pierwszym zdaniu tego cytatu wiedzieć o kim mowa i z którego opowiadania pochodzi przytoczony fragment. Ale to tylko taka drobna dygresja.  We wstępie dzisiejszej notki chciałbym poruszyć jedną kwestię. Mianowicie jaki jest sens pisania recenzji, książki która wydana zostało dokładnie dwie dekady temu i którą niemal każdy z czytelników tego bloga zna.